ในฐานะที่”มโหรี” เป็นแบรนด์ลำโพงเกิดใหม่ ทำให้เกิดความคลางแคลงสงสัยและความไม่มั่นใจต่อผู้พบเห็น ว่าเราเอา know how มาจากไหน เอาเทคโนโลยีมาจากไหน ออกแบบและผลิตอย่างถูกต้องตามวิชาการวิศวกรรมหรือไม่ ประสบการณ์เพียงพอไหม เราก็ขอพยายามอธิบายสั้นๆ เพราะถ้ายาวเดี๋ยวจะไม่มีคนอ่าน
ในการออกแบบลำโพงนั้น มีส่วนหลักๆอยู่สองส่วนคือ ส่วนที่เป็นวิศวกรรมหรือวิทยาศาสตร์ และส่วนที่เป็นศิลปกรรมหรือสุนทรียศาสตร์ ในส่วนวิศวกรรมนั้น เราออกแบบเฉพาะตัวตู้ ให้เหมาะสมกับค่าจำเพาะต่างๆของดอกลำโพงและภาคขยายเสียงที่ได้คัดเลือกซื้อ ให้ได้ค่าตัวเลขและเสียงที่ต้องการ ซึ่งส่วนนี้ลำโพงทุกแบรนด์ใช้ฐานความรู้เดียวกันหมด เพราะเป็นวิทยาศาสตร์ซึ่งเราเรียนรู้กันมานับร้อยปีแล้ว
ส่วนที่่เราให้ความสำคัญมากกว่าคือส่วนที่เป็นศิลปกรรม ซึ่งไม่ใช่หน้าตาเท่านั้น ในเมื่อเป็นลำโพง เสียงย่อมสำคัญกว่าหน้าตา เสียงที่ว่าคือเสียงดนตรี ซึ่งมีความแตกต่างหลากหลายไม่น้อยไปกว่าจำนวนของสีบนโลก ผู้ออกแบบลำโพงก็คล้ายจิตรกรวาดรูป แต่เปลี่ยนจากสีมาเป็นเสียง ต้องจินตนาการได้ว่ารูปที่จะเสร็จนั้นเป็นอย่างไร และรู้วิธีว่าจะต้องทำอย่างไร นั่นคือต้องใช้ความรู้สึกและประสบการณ์ ไม่สามารถกำหนดเป็นกฏเกณฑ์ตายตัวได้
จำนวนสีบนโลก นับได้ไหม.. 16 ล้านสีหรือ นั่นคือสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์พยายามจะสร้างสีจำลองในจอขึ้นมา แต่ความจริงแล้วไม่อาจจะนับได้ เสียงก็เช่นกัน ตัวโน๊ตมี 7 ตัว มีแบ่งครึ่งเสียงเป็น sharp flat รวม 12 เสียง นั่นเพื่อจะบันทึกใส่กระดาษได้เท่านั้น แต่จริงๆแล้วระหว่างโน๊ตแต่ละตัวยังมีโทนเสียงสูงต่ำต่อเนื่องกันไม่มีขีดคั่นและไม่สามารถนับได้ นั่นทำให้นักดนตรีแต่ละคนเล่นเพลงเดียวกันแล้วผู้ฟังเกิดความรู้สึกต่างกัน แล้วถ้าฟังผ่านลำโพงล่ะ จะทำให้เรารับรู้ความต่างอันนั้นได้หรือไม่